پس اندازی که برایم مانده بود به زودی تمام شد و مشکلاتم

شروع شد مادر حمید با بدترین رفتار حتی این اجازه را به من

نمی داد که لقمه ای غذای راحت بخورم بارهابه فکر طلاق

افتادم اما تک وتنها چه میتوانستم انجام دهم من که حتی سر

پناهی برای شبهایم نداشتم و کسی نبود تا حمایتم کند مجبور

بودم بسوزم وبسازم .مادرشوهرم برای مخارج من وطنین علنا از

من پول میخواست واین موضوع مجبورم کرد تا به فکر کار باشم

هر روز با نوزاد ۴  ماهه ام برای کار به هر جای ممکن سرمیزدم

اما یا کار نبود ویا اگر بود با دیدن طنین پشیمان می شدند به

همین دلیل روزهای بعد طنین را پیش مادر شوهرم گذاشتم و

خودم میرفتم.. خدا خواست و اتفاقی به شرکتی سر زدم که

یک منشی می خواست با دیدن آقای فکور رئیس آنجا بی اختیار

گریه را سر دادم او یکی از دوستان خانوادگی ما بود که با پدرم

دوستی چندین ساله داشته و با ما رفت و آمد خانوادگی

داشت .وقتی از حال و روزم پرسید همه وضعیتم را برایش شرح

دادم واو قول داد مثل دخترش مریم که همسن من بود از من

حمایت کند. از فردای آن روز استخدام شدم..مشکل اصلی من

نگهداری طنین  بود ابتدا تصمیم داشتم او را به مهد بسپارم اما

هزینه بالایی داشت و من که حقوقم کفاف نمی داد مستاصل

بودم مادر شوهرم به شرطی که هر ماه حقوقم را تماما خرج

خانه کنم طنین را پذیرفت و روزها من ٣ نوبت برای شیر دهی

به خانه می آمدمچند ماه گذشت... من همه حقوقم را خرج

خانه میکردم و گاهی حتی پول تو جیبی هم نداشتم مادر حمید

مرتب به من سرکوفت میزد که لیاقت حمید را نداشتم و فراریش

داده ام هنوز هم از حمید خبری نبود.طنین ٧ ماهه بود  کار من

زیاد شده بود گاهی تا غروب اضافه کار میکردم تا از پس  درآمد

برآیم وقتی به خانه می رسیدم خسته ودرمانده به کارهای

طنین مشغول می شدم  مادر شوهرم حتی یک کهنه طنین را

نمی شست بیخبری از مردی که مثلا پدر فرزندم بود فقط برای

من مهم بود کسی اسمی از حمید نمیبرد انگار اصلا حمیدی

وجود نداشته من گاه و بیگاه سراغ دوستانش میرفتم اما هنوز

کسی از او نشانی نداشت ..طنین کم کم بزرگ می شد و من

سخت مشغول کار بودم گاهی که  خسته بودم تصمیم می

گرفتم سر کار نروم اما شبی را به یاد می آوردم که طنین ۴ ماه

بود و تب شدیدی داشت هرچه به مادر حمید التماس کردم او را

به دکتر ببریم گفت:من پول ندارم آنشب هزار بار مردم و زنده

شدم از فکر این که طنینم تشنج کند به خود می لرزیدم هربار

که برای بردن آب و پاشویه طنین  بیرون میرفتم مادر حمید

فحشی نثارم میکرد که خوابشان را به هم میزنم و در آخر هم

کاسه و دستمال را از من گرفت و در اتاق ما را بست  از ترس 

این که بیرو نمان کند   سکوت کردم و حرفی نزدم ....... آنشب

بارانی من تا صبح با استفاده از بخار شیشه  وگاهی با دستم که

از شکاف در بیرون میبردم کلاه کوچکش را خیس میکردم و

طنینم را خنک نگه میداشتم تا تشنج نکند.... وقتی یاد آنشب

بارانی میافتادم از اینکه حالا کاری داشتم و می تونستم لااقل

کودکم را دکتر ببرم شاد بودم....مدتی بود که طنین بیتابی میکرد

و به من توجهی نمی کرد رفتار طنین با من زمانی به اوج خود رسید

که به علت تعطیلی چند روزی خانه بودم و احساس کردم به

مادر بزرگش سخت وابسته شده از نبودنش گریه می کرد و

حتی پیش من آرام نمی گرفت من برایش شخصی معمولی

بودم و با من بیگانگی می کرد وقتی چند کلمه فحشی را که

مادر شوهرم با آب و تاب یادش می داد از دهانش شنیدم

سخت نگران شدم و به مادر حمید که با دادن خوراکی طنین را

تشویق می کرد معترض شدم او به قهقهه افتاد و به من گفت:

به تو ربطی ندارد بچه خودمان است تو برایش بیگانه هستی

وقتی پدرش نیست ما صاحب این بچه هستیم و آن زمان عمق

فاجعه را فهمیدم باید کاری می کردم ..به سراغ تنها کسی که

داشتم رفتم آقای فکور وقتی حرفهایم را شنید گفت: ببین

دخترم من حاضرم کمکت کنم اما متاسفانه شرایط جامعه و

وضعیت تو این اجازه رو به من نمیده هرحرکتی از من برای

حمایت تو حرف و حدیثی رو به پیش می کشه که من اصلا

راضی به آن نیستم اما نمیتوانم نسبت به سرنوشت تو ودخترت

هم بی تفاوت باشم مدتیست که به این فکر افتادم تا با برادرت

حرف بزنم و اون رو متوجه اشتباهاتش بکنم شکر خدا او حرمت

من رو خیلی داره و حرفهام رو حتما گوش میکنه اون تنها کسی

هست که میتونه بی دردسر کمکت کنه و از این وضعیت نجاتت

بده ..و این اتفاق چند روز بعد افتاد و من با برادرم روبرو شدم

حتی به صورتم نگاه نکرد جواب سلامم را به سردی داد و

گفت :امیدوارم روی تصمیماتی که برای تو و زندگیت می گیرم

حرفی نزنی و سر پیچی نکنی ...فقط گفتم: چشم من را  جلو

خانه پیاده کرد و گفت به هر بهانه ای نیم ساعت دیگر با طنین 

از خانه خارج شو من اینجا منتظر شما هستم احساس سبکی

می کردم حالا پناهی داشتم که می توانستم به او تکیه کنم هر

چند هنوز باورش برایم سخت بود به خانه رفتم به بهانه خرید

خوراکی با طنین از   خانه خارج شدم و به همراه برادرم به

خانه اش رفتم... چند ساعت  بعد مادر حمید سراغم آمد از

دادو بیدادو فحش و ناسزایی که  نثارمان کرد چیزی نمی گویم

او که همه جا را زیر پا گذاشته بود وحالا اینجا بود بچه را می

خواست  برادرم در جمع همسایه ها به پلیس زنگ زد و همه ما

ساعتی بعد در کلانتری بودیم آنجا کار به دادگاه کشید و من روز

بعد با کمک برادرم دادخواست طلاق تنظیم کردم  نبودن حمید

کار را دشوار کرده بود در همه جلسات خوانده پرونده غایب بود

بعد از ۶ ماه در آخرین جلسه از من خواسته شد به فاصله ٢

ماه سه  بار در روزنامه حمید را به دادگاه فراخوانم بعنی بعد از 

 آخرین اگهی دادگاه به علت مجهول المکان بودن حمید طلاق را

غیابا صادر می کرد ...دو ماه  دیگر گذشت......

همه کارها انجام شد برادرم از همان روز اول کار خارج خانه را از

من قدغن کرد  او دراین ٨ ماه نامم را صدا نزده بود  اما با طنین

مهربان بود ..من و طنین در خانه برادرم در اتاقی زندگی می

کردیم مخارج ما به عهده براذرم بود و من بشدت معذب بودم.....

اما چاره ای نداشتم ....روز دادگاه فرارسید .. چندین بار قاضی به

نام حمید را صدا زد اما حضور نداشت و قاضی حکم را صادر کرد

حکم بعد از ١٠ روز به دفترخانه فرستاده می شد تا صیغه طلاق

غیابی خوانده شود .به خانه برگشتیم شاد بودم مرتب از برادرم

تشکر می کردم اما او باز هم به سردی جوابم را می داد بارها

از همسر و فرزندانش شنیده بودم که قسم خورده تا با حمید

هستم برایش غریبه ای بیش نیستم و منتظر بودم ببینم بعد از

طلاق برخوردش چه با من  می شود ؟؟؟چند روز گذشت بیصبرانه

منتظر روز دادگاه و دفترخانه بودم هزاران نقشه برای آینده ام

داشتم می توانستم با کمک برادرم با طنین زندگی کوچکی

شروع کنم و گذشته ها را فراموش کنم  ...٢ روز به تاریخ موعود

مانده بود ظهر جمعه بود و همگی مشغول صرف ناهار زنگ خانه

به  در آمد  دختر برادرم برای باز کردن در رفت چد لحظه بعد

هراسان به اتاق آمد و گفت: عم عمه حمید حمید همه در

جا میخکوب شدیم به سختی برخواستم و به سوی آیفن

رفتم واااااااای خدای من چه می دیدم  تصویر حمید را که در

آیفن دیدم فریادی کشیدم و بیهوش شدم وقتی به خود آمدم

اتاق شلوغ بود گویی همه آمده بودند بدبختی و بدشانسی

خواهرشان را ببینند هر کس حرفی میزد از حرفها فهمیدم که

حمید برگشته و برای بردن من و طنین آمده است کمی که

حالم بهتر شد برادرم گفت :روی حرف من حرفی نمی زنی

فقط طلاق محکم گفتم بله فقط طلاق .......  روز دادگاه رسید

حمید نبودنش را اینگونه توجیه کرد که برای کار به محل دور

افتاده ای رفته و به حکم معترض شد او حاضر به طلاق نبود

قاضی دادخواست مرا نشان داد و گفت طلاق می خواهد حمید

گفت من زنم را دوست دارم برای خوشبختی و آرامشش هر

کاری میکنم و هیچوقت راضی به طلاق نیستم .من اما پوزخندی

زدم و گفتم فقط طلاق !!نوبت بعدی دادگاه برای١هفته بعد داده

شد و ما به خانه آمدیم برادرم و خواهرانم با حرفهایشان مرا به

قبول طلاق حتی بدون طنین تشویق می کردند و من به کودکم

می نگریستم که  با چشمان درشتش به من نگاه میکرد

یکروز عصر با طنین و دختر برادرم به پارک نزدیک خانه شان

رفتیم همین که روی نیمکتی نشستیم یکی به من نزدیک شد

و گفت: سلام.... حمید در چند قدمی ما بود ..بی معطلی کنارم

نشست  و از من خواست به حرفهایش گوش کنم سکوت کردم

و او ادامه داد:ببین تارا امروز آخرین  حرفهایم را با تو می زنم

دیگر تصمیم با خودت است تو 2 راه داری یکی آنکه با طنین به

خانه برگردی تا من با پولی که این مدت پس انداز کرده ام کاری

را شروع کنم و زندگی را کنار هم ادامه بدهیم قول میدهم که

همه گذشته را جبران کنم وراه دیگر اینکه اگر با من لجبازی

کنی من به هیچوجه تو را طلاق نمی دهم و باید تا آخر عمر

منتظر طلاق باشی دادگاه را متقاعد می کنم که زن و زندگیم را

دوست دارم و در ضمن برای بردن طنین هم اقدام میکنم من

دوست ندارم بچه ام در خانه دیگران بزرگ شود  ..سپس  نامه

ای راکه مبنی بر شکایت از من و پس گرفتن طنین بود در آورد و

نشانم داد .. لال شده بودم هیچ حرفی نزدم سریع بچه ها راصدا

زدم وبه خانه باز گشتیم شب همه جریان را به برادرم گفتم و او

به فکر فرو رفت روز دادگاه رسید و حمید با حرفهایش قاضی را

متقاعد کرد که من زن زندگی نیستم و باید به خانه و زندگیم

برگردم هر چه به قاضی توضیح دادم و کارهای حمید را گفتم

قبول نکرد او از من مدرک می خواست و من نداشتم دادگاه مرا

محکوم به برگشت به خانه کرد هیچکس حرفم را نفهمید و

دردهایی را که کشیده بودم ندید  قاضی به حمید اجازه داد

که طنین را با خود ببرد حتی به اعتراض من مبنی بر شیر کودک

توجه نکرد چون حمید گفت این بچه از 7 ماهگی شیر پاستوریزه

میخورد ..طنین را وقتی خواب بود به زور از من گرفتند و حمید با

خود برد .........    2 روز را با اشک و آه و گریه از دوری طنین سر

کردم همه خانواده ام  متفق القول از من می خواستند تسلیم

نشوم و طلاقم را بگیرم رفتار زن برادرم  چند روزی  بود عوض

شده بود صدایش را بلند می کرد و بچه ها را میزد  چند بار هم

با برادرم کارشان به مشاجره کشید  ...  یکشب که همه خواب

بودن برای خوردن آب بیدار به آشپزخانه رفتم دای بگو مگو آنها

از اتاق میامد آرام به اتاقم برمیگشتم که اسم خودم را از زبان

زن برادرم شنیدم جلو رفتم و گوشهایم را تیز کردم  به برادرم

می گفت: تارا تا آخر عمر وبال زندگی ماست من چه گناهی

کرده ام که نباید در خانه خودم راحت باشم او اینجا چند سال

میخواهد بماند تو پولی را که مال من و بچه هاست خرج

خواهرت میکنی و ........... حرفهای برادرم برایم مهم نبود که چه

میگوید به اتاق برگشتم و تا صبح به سرنوشتم لعنت فرستادم

روز بعد به روی خودم نیاوردم و  عصر از برادرم خواستم مرا به

خانه یکی از خواهرانم ببرد    2 روز آنجا بودم اما کارم فقط گریه

و بیتابی برای طنین بود چند بار در این 4 روز سراغ طنین رفتم

اما کسی در را برایم باز نکرد و من بچه ام را ندیدم .. یکروز که

برای دیدن طنین به خانه مادر شوهرم میرفتم به خاله حمید

برخوردم تا مرا دید گریه را سر داد و گفت :بچه بیچاره دارد تلف

میشود چرا به فکرش نیستی الان بیمارستان بستری شده

مانند دیوانه ها شده بودم وقتی به آنجا رسیدم فقط یک کلمه

روی لبانم بود طنینم کو ؟؟؟؟؟ به کمک پرستاری که دلش برایم

سوخت اتاقش را پیدا کردم بچه بیگناه من لاغر  و مریض روی

تختی بیحال خوابیده بود  مادر حمید هم آنجا بود تا مرا دید داد و

بیداد را شروع کرد و مرا متهم کرد که بچه را به این روز انداخته

ام با آمدن پرستارها و دکتر اتاق را ترک کردم و گوشه ای نالان

نشستم دکتر بیرون آمد و مرا با خود به اتاقش برد و رو به من

گفت : معلوم است شما کجا هستید پس رحم و مروت مادرانه

تان کجا رفته این بچه درد از دوری شما تلف میشود نام شما را

هم می شود مادر گذاشت؟ فقط میلرزیدم و حرف میزدم تمام و

کمال جریان را برایش گفتم  دکتر گفت: عجیب است ما هر

بار سراغتان را گرقتیم گفتند حاضر به دیدن بچه نیستید من به

شما جدا هشدار میدهم بچه در وضعیت مطلوبی نیست و اگر

به دادش نرسید تلف می شود  نه غذا میخورد و نه حرف میزند

فقط گریه و زاری و بیتابی میکند که اینگونه بی حال و نحیف

شده است خطر جدیست لطفا مراقب باشید به اتاق طنین رفتم

حمید آنجا بود هرچه لایقش بود گفتم: فقط خندید گفت هنوز

اول راهی آنقدر زجرت میدهم تا به غلط کردن بیفتی نامه ای از

جیبش در آورد و نشانم دادنامه مبنی بر مریضی طنین بود واینکه

من حاضر به دیدن فرزندم نشده بودم و چندین نفر هم پایش را

امضا کرده بودند سپس مرا با پرخاش از اتاق بیرون کرد به خانه

برادرم رفتم و تا می توانستم گریه کردم برادرم و چند نفر از

بستگان شب به خانه حمید رفتند تا با او حرف بزنند که بچه را

برگرداند  اما او با بدترین توهین ها آنها را از خود رانده بودطوری

که برادرم قسم خورد تا عمر دارد با او همکلام نشود ..باید کاری

می کردم جان طنینم در خطر بود باز هم  به بیمارستان رفتم

حمید اجازه ورود نداد و در مقابل گریه های من گفت: تا فردا

ساعت12 ظهر وقت داری به خانه برگردی وگرنه من و طنین

برای همیشه از ایران می رویم نمیدانم چرا خدا مرا از یاد برده

بود به هر دری می زدم بسته بود با وکیل و مشاوری حرف زدم

راهی نبود یا باید به فکر خودم و آینده ام بودم یا به فکر طنینم و

سلامتیش شب برادرم با من حرف زد :تصمیمت را بگیر یا ما و

بهترین آینده که برایت در نظر داریم  یا طنین و بدبختی های

جدیدت و من شب تا صبح فکر کردم و ساعت 6 صبح تصمیمم

را گرفتم و طنین را انتخاب کردم .... ادامه دارد

دوست گلم  اگر وبلاگم را  شایسته برتر شدن میدانید بر

روی لوگوی سمت چپ وبلاگ برتر کلیک کنید  ممنونم

نوشته شده در سه‌شنبه ۳۱ فروردین ۱۳۸٩ساعت ۸:٤۸ ‎ب.ظ توسط تارا نظرات () |